Izložba “Ispitivanje materije u radijusu repeticije i redukcije” autorke Doris Milešević biće otvorena 13. juna u SKCNS Fabrici. Doris Milešević je rođena 1990. u Kikindi.Godine 2009. upisuje se na Akademiju umetnosti u Novom Sadu, Odsek za grafiku, po čijem završetku biva nagrađena godišnjom nagradom likovnog departmana za najuspešniji rad iz umetničke discipline Grafika za školsku 2012. godinu. Trenutno završava master studije iz Crtanja, gde je i zaposlena kao saradnik u nastavi.
Alibi
Vizuelne senzacije globalnog položaja, stanja i izgleda u graditeljskoj i u skulptorskoj formi, znatno su uslovljene položajem vertikale živog stabla i time njegovim različitim svojstvima oblikovnosti i gradivnosti. Ta elementarna vizuelna senzacija vidom vertikale i oblika od iskona važi kao nepomična živa forma koja “čeka” uspravno. Onda kada drvo više nije živo, već položeno na zemlju, kao i čovek prestankom života, objedinjuje se u konstantu o mitskom značenju zajedničkog osnovnog položaja u prostoru. Time je drvo u praktičnom životu, direktno u funkciji čovekovog orijentisanja na tlu. Takođe, zrelo doba nekih vrsta domaćeg – pripitomljenog drveta približno se podudara sa ljudskim vekom. Ono je u živom stanju nemi pratilac generacije čoveka i permanentni obnovitelj građe za habitalne i druge njegove potrebe. Vizuelni status graditeljsko – oblikovanih osobenosti forme drveta i forme u drvetu ima dva osnovna nivoa prepoznavanja: drvo kao živa materija u vertikalnom položaju i drvo kao obraženi materijal u svetu načinjenih objekata i oblika.
Vizuelno prepoznavanje i pamćenje stanja mase i oblika određene vrste drveta najčešće sugerišu godovi i njihov raspored, gustina, pravilnosti kruga, boja, koji su činioci osmišljavanja površine ili mase načinjenih predmeta od drveta. U ovom radu to vizuelno prepoznavanje predstavljeno je autoportretskim crtežima, noseći tragove zabeleženih trenutnih stanja – tužni, usamljeni, elegantni, bogati, siromašni, lepi, ružni -suprotstavljajući se na taj način zameni vekovnog manuelnog postupka novim tehničkim sredstvima i načinima oblikovanja drvene građe, kao i očuvanju nerazdvojnog dela zanata u umetnosti i umetnosti u zanatu. Nova stvarnost industrijalizovane forme koju čine rezane daske, letve, grede, a čiju formu nose crteži –ulaze u mnogo šire oblasti upotrebe u shvatanju prostora. Oni ne moraju biti skup delova jedne(ili)iste celine, ali njihova količina, pojedinačnost i različitost u skupu i stanje novoostavrenog odnosa u njihovom razmeštanju ovde jeste celina skulptoralne prostornosti I susret oslobođenog drvenog modula kao varijacija na temu jednostavne forme čije su kombinacije položaja u prostoru veoma brojne.
Iz činjenice da se drvena masa koristi skoro sto posto u industrijskoj proizvodnji njeno obnavljanje produžava prirodni vek trajanja drveta u obliku žive i mrtve mase. U tom obnavljanju drvo gubi svoja prvobitna svojstva u svakom pogledu, svodeći se na opšti pojam anonimne drvene mase čija su konzistentnost strukture i vizuelna obeležja (kao što su godovi, pravac rasporeda vlakana, miris, elastičnost vlakana, taktilne osobine, i boja) potpuno uništeni. Crteži ovde funkcionišu kao ‘raster materijalizacija’ nekih bivših postojanja budući da trupcu vizibilno “vraćaju vreme” nastanka jer vizualizuju godove, teksture, strukture, boje, tragove – istovremeno podsećajući na emotivna stanja u kojima su nastali. Imitacijom recikličnih procesa koji se sve više pojavljuju u savremenoj proizvodnji i koji su stvorili od drvene mase novu strukturu sa nekim drugim svojstvima i kvalitetima, kao posledicom savremene tehničko – tehnološke elaboracije i upotrebe alata, ovim radom komuniciram “mrtvim formama” koja u vizualizovanom jedinstvu vremena i prostora, značenju iskustvenosti pamćenja ličnih duševnih stanja, i njihovom prevođenju u izgubljena vizuelno – oblikovna svojstva drveta tokom prerade, lepoti oblikovane vertikale stablolikosti, vraćaju ga u stanje njegove žive forme kao produkta.
Na šta moj šumski prijatelj odgovara:
Uvek su postojale dve ljudske tendencije, koje možemo opaziti i u umetnosti. Jedna je zapućenost za i sa tehnologijom i olakšanjima koja ona donosi, a druga jeste neposredno delovanje i stvaranje rukom. Prva tendencija, više pripada promišljanju čovečijem i štedi vreme i trud, omogućavajući prostor za kontemplaciju, koja otvara put ka spoznaji, koja otvara put ka pitanjima bivstvovanja i bića. Druga tendencija pripada strastvenoj strani ljudskog postojanja, koje samo po sebi Jeste i bez promišljanja o tome: Šta je i po čemu je?
Oduvek su ljudi težili proizvodnji surogata, ali je sasvim neobično da ga u doba masovne proizvodnje svega i svačega čini jedan čovek uprkos svemu. Čin volje. Čin slike. Čin crteža. … Čin dela načinjenog ljudskom rukom sa posvećenošću svakog komada, gotovo kao ritual oplakivanja i zahvaljivanja svim posečenim stablima kroz koja smo tako dugo, u simboličkom smislu, predstavljali i život i svet.
Čin strasti, čin želje, čin volje, čin ruke bez korišćenja mašina koje ne znaju ni za sebe ni za nas. Čin koji alibi nalazi u rečima, uveravajući nas, ma koliko to bilo teško za poverovati, da je umetnik bio odsutan pri činu stvaranja. Stvoreno, na taj način, postaje zapis bez reči koji možemo pročitati, uveravajući nas da umetnik nije prisutan ni u rečima.
Milos Vujanovic
Svim šumskim bićima ulaz slobodan.
Zvučni alibi ispunjavaju Jst Mnml & Gordan Jarić, (terminal 4EE) i pravdaju se:
———— prisustvo u šumi—————
– šuma je netaknuta
– koraci čovekovo prisustvo
– osta praznina
dj set: jst mnml
