Doktorski umetnički projekat:
REŽIM SLIKE – VIŠESTRUKI SVETOVI SLIKE
Prostorna instalacija; Crven konac pleten od sna
Studentski kulturni centar Novi Sad, SKCNS FABRIKA
ponedeljak, 12.11.2018, 20 časova (12.11–17.12. 2018)
Koncepcija doktorskog umetničkog projekta Režim slike–višestruki svetovi slike bazira se na heterogenim slikarskim i skulpturalnim realizacijama. Istraživanje je proisteklo iz novih funkcija i pojavnosti koje zauzima slika u današnjem vremenu. Ono je, stoga,pozicionirano u proširenom polju i podrazumeva specifične prostorne, iskustvene i značenjske relacije slike slikarstva sa okruženjema kroz sučeljavanje granica pikturalnog sa vanslikovnim. Njegov cilj je kreiranje pikturalne instalacije koja svojom strukturom može da demonstrira gledanje kao čitanje.
Ova vrsta otvorenosti slikarskog medija (o čemu svedoči podnaslov Višestruki svetovi slike) ne odnosi se samo na poetičku otvorenost – višestrukost značenja,odnosno raskorakmogućih čitanja,već i na uvođenje novih pristupa u sagledavanju prostornih relacija. Otvorenost se shvata kao polje slikarskih istraživanja koje
se proširuje uvođenjem novih,drugačijih uslova koji razmiču perceptivne mogućnosti. Koncepcija ovog istraživačkog postupka razvija se kroz različite re/kontekstualizacije slike i kontinuirano razvijanje poetičkih principa refleksije i autorefleksije.
Postavljene smernice istraživanja bazirane su na iskustvima modernističkog gestualnog, neodadaističkog asamblažnog, postmodernog neo- i paraekspreionističkog slikarstva. Koncept podrazumeva povezivanje slikarske realizacije apstraktne gestualne orijentacije i konstruisanog objekta, asamblaža u novi kompozicioni sklop. Slikarska površina uslovljena novim elementima podleže različitim strukturalnim promenama koje će se u određenoj fazi rada artikulisati u formi pronađenog vizuelnog rešenja. Rad na slici nije finalni deo procesa, već podrazumeva i rad sa slikom kao izdvojenim i već završenim komadom koji se zatim postavlja u različite prostorne i izlagačke kontekste.
Zato se istraživanje zasniva i na sučeljavanju formalističkih slikarskih i novih medijskih principa, približavanjem i ukrštanjem različitih umetničkih i ne/umetničkih struktura: slike slikarstva, fotografije, konstruisanog piktoralnog objekta i oprostorenja slike u specifičnom ambijentu. Projekat obuhvata konstruisane slikarske segmente slike na platnu i raščlanjene pikturalne segmente – slike većeg formata apstraktne ekspresivne orijentacije koje svojim asamblažnim aplikacijama i konstruisanim objektima izlaze iz dvodimenzionalne ravnine u trodimenzionalni prostor.
Pikturalne instalacije /oprostorene slike
Slikovni mehanizmi kao pikturalne instalacije su osmišljeni kao svojevrsne konstrukcije načinjene od slika. Raskorak od slikarske realizacije do raščlanjene pikturalne instalacije u prostoruodređuju različiti ne/slikarski postupci na slici i sa slikom. Ovaj proces rada obuhvata različite medijske realizacije koje su u finalnoj faza rada spojene u celinu. Elementi instalacije izgrađeni su od građevinskih materijala i reciklažnih fragmenata iz okruženja. Način gradnje dela osmišljen je kao proces koji je usmeren na isticanje gestualnog traga koji se u procesu rada izjednačava sa objektima i fragmentima realnog. Zasebne slikovne celine predstavljaju otvoreno polje za uvođenje novih postupaka.Slike se naknadnim procesima izdvajaju i reartikulišu u novom prostoru kao kontrukcije koje svojom strukturom pokazuju različite kontekstualne interpretacije. Uodnošavanje ovih različitih medijskih realizacija zasnovano je na interesu za površinu i isticanju udaljenih vizuelnih obrazaca koji podstiču perceptivne promene gledišta kod posmatrača i podstiču nove načine posmatranja.
Instalacije su slikarski afekti, heterogeni pikturalni organizmi, zamišljeni kao svojevrsni višeslojni vizuelni tekst.Slikarska instalacija nastaje iz slike koja se doslovno otvara i na novi način problematizuje piktoralnost. Instalacija predstavlja konstruktivnu otvorenu formu, strukturno organizovanu prema pricipu tkanja tj. potke/osnove, pletiva. Na to upućuju elementi konstrukcije, kartonske oblice dužine 120 cm čiji su spojevi slobodni ili tek nagovešteni. Iako svojom strukturom potenciraju tkanje, piktoralni fragmenti-organizmi (kartonske oblice-rizle) funkcionišu slobodno, nezavisno od celine i konkretne namere. Strukture simbolički mogu da predstavljaju svojevrsne slobodne piktoralne konstrukcije koje vrše određene radnje.Oslobođene mehanizma celine, one, zapravo, funkcionišu prema principu slobodnog povezivanja koji proširuje raspon čitanja.
Biografija
Marina Popović Vojvodić
Rođena je 14. 12. 1976. godine u Beogradu. 1999.godine završila je osnovne studije slikarstva na Akademiji umetnosti u Novom Sadua potom i magistarske studije, odsek slikarstvo, u klasi profesora Milana Blanuše. Završila je interdisciplinarne doktorske studije na Univerzitetu umetnosti u Beogradu (2006–2009), na studijskom programu Teorija umetnosti i medija. Godine 2009. odbranila je doktorsku disertaciju na temu Načela rekonceptualizacije teorija otvorenog dela (mentor prof. dr Nevena Daković). Nakon završenih doktorskih studija održala je tri gostujuća predavanja na Univerzitetu umetnosti u Beogradu (2010). 2015. godine upisala je doktorske akademske studije, studijski program: likovne umetnosti, na Akademiji u Novom Sadu. Odobren joj je naslov doktorske disertacije na temu ,,Režim slike- Višestruki svetovi slike”.
Zaposlena je na Katedri za slikarstvo Akademije umetnosti u Novom Sadu od 2004. godine, u zvanju Vanrednog profesora od 2013. godine. Od 2000. godine član je ULUS-a. Više
puta je nagrađivana za radove iz oblasti slikarstva i proširenih medija. Izlagala je na 30 samostalnih i preko 90 kolektivnih izložbi širom Srbije (Novi Sad, Beograd, Užice, Apatin, Vrbas, Novi Pazar, Sremska Mitrovica, Kovin, Čačak, Šabac, Smederevska Palanka, Pančevo, Požega, Negotin) i u inostranstvu (u Austriji, Nemačkoj, Sloveniji, Bugarskoj, Vašingtonu,). Učestvovala je na brojnim projektima u zemlji i inostranstvu.
